Síðastliðið vor upplifði ég býsna sérstaka kennslustund.  Ég hafði útbúið hópverkefni sem fólst í því að hver hópur átti að fjalla um eina smásögu með þeim hætti að gera fyrst úr henni útdrátt og síðan að svara spurningum sem sneru að túlkun og skilningi.  Að þessu loknu átti hver hópur að standa að kynningu á smásögunni, þ.e. lesa útdráttinn (fyrir þá ólesnu í bekknum) og síðan að gera grein fyrir skoðun sinni og túlkun á sögunni.  Síðast en ekki síst átti hópurinn að hvetja bekkjarfélaga til að varpa þeirra skoðunum fram.

Þessir nemendur sem hér um ræðir voru kröftugir og skemmtilegir en ekki er laust við að á meðal þeirra hafi ríkt nokkur samkeppni og metingur.  Þá voru strákarnir býsna stríðnir og beindist stríðnin gjarnan að stelpunum, eins og oft vill verða.  Þeir vildu þó fara yfir mörkin og á stundum sá ég mig tilneydda til að grípa inn í þegar mér fannst orðbragðið vera ósæmilegt.  Einn hópurinn, í fyrrnefndu hópastarfi, hafði að geyma fáeina drengi, sem höfðu gert sig seka um ljótan munnsöfnuð.  Þeir fengu í sinn hlut smásögu sem fjallaði um samskipti kynjanna og í kynningu sinni tíundu þeir býsna karllægt viðhorf.  Það var ekki laust við að í umfjöllun þeirra kæmi fram kvenfyrirlitning og ofan í kaupið leituðust þeir við að ‘stríða’ bekkjarsystrum sínum með því að draga þær leynt og ljóst inn í túlkun sína.  Stúlkunum fannst mjög að sér vegið, eins og gefur að skilja, og ég greip inn í með dálítið innlegg um aðra mögulega túlkun á sögunni.  Strákarnir gátu séð þá hlið, með semingi þó.  Að umræðunum loknum settust þeir en ég stillti mér upp fyrir framan stelpurnar og hvatti þær til að láta skoðun sína í ljós: Hvað finnst ykkur stelpur?

Þá varð til geysilega góð samræða í bekknum um samskipi kynjanna.  Stelpurnar sneru sér að strákunum, því þeir sátu ávallt aftast í skólastofunni, og kvörtuðu sáran undan orðbragði og hegðun strákanna, þó einkum eins þeirra.  Í fyrstu einkenndist samræðan af reiði en það dró fljótlega úr henni því strákurinn tók rökum og hlýddi á stúlkurnar.  Hann nefndi það sér til afsökunar að stelpunum fyndist það oft sniðugt þegar hann léti svona og því fengi hann frá þeim tvöföld skilaboð.  Nemendur ræddu þetta mál dágóða stund og þegar samræðan var komin í þrot var enn töluverð spenna í loftinu.

Ég hafði leitast við að draga mig til hlés og skipta mér sem minnst af samræðu krakkanna.  Þegar mér þótti sýnt að samræðuefnið væri uppurið, að þessu sinni, lagði ég til að allir stigu eitt skref til baka og byrjuðu sumpart upp á nýtt.  Drengurinn tók strax undir með mér og stúlkurnar jánkuðu.  Ég varð ekki aftur vör við slíka hegðun og að ofan greinir hjá þessum dreng.