Mörg ný hugtök sem nemendur þurfa að læra hafa meiri en eina merkingu og oft hefur sama orðið ólíka merkingu.  Nemendur átta sig þá ekki alltaf á því hvernig hugtökin tengjast og betra er að þeir uppgötvi það sjálf heldur er að kennarinn segi þeim það.

Nemendur eru beðnir um að skrifa niður þau orð sem eru ný fyrir þeim í eins konar dagbók. Í hverjum tíma eru tveir sjálfboðaliðar sem velja orð og útskýra orðið. Þessi útskýring er svo upphafið að umræðum bekkjarins við kennarann þar sem nemendur og kennarar fjalla um og útskýra orðin.

Dæmi: Nýja hugtakið er ,,tifsög”
Nemendur og kennari ræða um orðið, úr hverju það er búið til, hvaða fleiri orð tengjast þessu orði (t.d. útsögunarsög, handsög, hjólsög) og hvað er sameiginlegt með nýja orðinu og öðrum orðum. Kennarinn fær hugmyndir frá fleiri nemendum og leggur eitthvað til í umræðuna líka sjálfur.

Með því að rifja upp ný orð og ræða um þau aftur og aftur á ólíkan hátt þá festist hugtakið frekar í minni nemendanna og þau læra að nota það í daglegu máli og á ólíkan hátt.