Nemendur héldu ótakmarkað áfram í stærðfræðibókinni og kennarinn vissi ekki stöðu nemenda, hvort þeir væru búnir að ná öllum atriðunum sem læra þurfti.

Kennarinn bjó þá til stoppkannanir  á áveðnar blaðsíður. Punktum var komið fyrir í námsbókinni eftir ákveðna kafla og þegar nemandinn var kominn að punkti þá var tekin stoppkönnun. Nemandinn fékk ekki að halda áfram í bókinni fyrr en ákveðinni einkunn er náð. Hann fór í upprifjun og tók prófið aftur ef einkunnin var ekki fullnægjandi.

Þetta gekk mjög vel og kom í veg fyrir að nemandinn héldi áfram án þess að skilja námsefnið. Nemendur náðu betri tökum á stærðfræði. Þessi aðferð skilaði jákvæðari og áhugasamari nemendum.