Ég hef lengi verið við kennslu á þá aðallega í stærðfræði og eðlisfræði. Mér hefur helst fundist að nemendur ættu í örðugleikum með að höndla hin ýmsu hugtök eðlisfræðinnar og vinna með þau við lausn ýmissa verkefna og dæma. Ég spurði sjálfan mig hvort að það væri eins konar  náttúrulögmál að nemendur skoruðu ekki hátt á prófum í þessu fagi  - hvort ekki væri hægt að hreyfa við þessu með einhverju móti. Þar með var ég kominn í starfsrýnirannsóknir og hef farið mér hægt.

Ég byrjaði að leggja könnun fyrir nemendur sem endurspeglaði sjónarmið þeirra almennt til kennslunnar, bæði til hins bóklega og verklega þáttar hennar. Þetta hef ég tekið saman og sent  félögum í hópi 2. Yfirleitt voru nemendur jákvæðir í viðkomandi könnun en einna helst vildu þau að farið væri yfir minna efni og hægar í þá námsþæti sem þá stæðu eftir. Einnig tóku nokkrir fram að kennari (ég í þessu tilefni) hyglaði betri nemendum (proffunum í bekknum að þeirra mati) meira en þeim sem minna máttu sín. Ekki ætla ég að tjá mig um þetta en tek fram að hér er ákveðin þversögn í mati þeirra nemenda sem hér eiga í hlut.

En nemendur vildu að námið yrði á einhvern hátt brotið upp svo ég fór strax af stað eftir páska. Í páskafríinu hafði ég útbúið 3 x 20 spurningar úr allri rafmagnsfræðinni í námsefni vetrarins fyrir 2. bekk NL. Þetta setti ég upp í Powerpoint  í sérstöku formati sem fylgir nýjasta Officepakkanum. Hér sló ég tvær flugur í einu höggi, kynntist nýja Powerpoint forritinu og var að bregðast við óskum nemenda um breytt kennsluform og meiri hópvinnu. Ég var búinn að skipta bekknum í fjóra hópa þar sem leitast var við að hafa sem jafnasta getuskiptingu milli hópa. Birtingarformið á viðkomandi glærum er einkar skemmtilegt en því er skipt í þrjá hluta: satt /ósatt spurningar, krossaspurningar og lausnarspurningar þar sem nemendur reikna stutt dæmi. Kennari birtir hverja glæru en þar kemur fram spurning/spurningar. Þegar nemendur telja sig vita svarið er það birt í beinu framhaldi á sömu glæru þannig að þeir fá strax vitneskju um árangur. 

Ég velti fyrir mér á hvern hátt ég gæti sett upp eins konar keppni á milli hópa og byrjaði með auðveldsta formið S/Ó spurningar. Ég sendi þrjá hópa út úr stofunni og hélt eftir einum í sem röðuðu sér upp formlega í panel fyrir framan tjaldið sem birti spurningarnar. Nemendur höfðu engin hjálpargögn nema reiknivélar. Viti menn. Ég varð vitni að ótrúlegum umræðum nemenda um þessar tiltölulega einföldu fullyrðingar sem þeir áttu að svara hvort væru sannar eða ósannar. Í umræðunum tóku þeir „duglegu“ og þeir „getuminni“ virkan þátt svo ekki mátti milli sjá. Það sem kom mér einna mest á óvart að þeir „getuminni“ höfðu oftar en ekki rétt fyrir sér og færðu fyrir því rök. Hér reyndi nefnilega á sjónminni og heyrnarminni sem nokkir vitnuðu í – „Ég man þegar kennarinn sagði þetta“. „Manstu ekki eftir þessu í einni tilrauninni.“ ... Nokkrum sinnum fengu þeir getuminni að reyna sig og taka ábyrgð á svari þegar í ljós kom að hópurinn stólaði um of á “proffann“ í hópnum, sem sagt fullkomin samvinna. Það var sérlega ánægjulegt að vera vitni að því að þeir “getuminni“ gátu skorað og lagt sitt að mörkum svo að hópurinn skilaði sem bestum árangri.

Þetta tók aftur á móti afar langan tíma. Það fóru um það bil 2 x 40 mínútur að klára þessa fjóra hópa. Nemendur vildu strax í næsta tíma halda þessu áfram og voru spenntir. Strax vikuna á eftir hélt ég þessu áfram en ákvað að hafa alla hópana inni. Dreifði ég miðum tuttugu að tölu á hvern hóp og átti hver hópur að skrá svar sitt á miðann með númeri hópsins. Nú var varpað upp krossaspurningum. Nú gat ég ekki fylgst með umræðum því enginn vildi upplýsa aðra hópa sem voru í stofunni hvað þeir töldu réttast svar. Ég kallaði síðan upp „miðar“! og þá skiptust hópar á miðum. Í beinu framhaldi gátu nemendur fengið að sjá hvaða svarmöuleiki var réttur og ég skráði hjá mér hverjir höfðu svarað rétt. Þetta gekk greiðlega fyrir sig en það þarf að ýta á nemendur að svara skjótt og þá án þess að giska beinlínis á svar. Ég hef enn ekki notað síðasta formið sem bíður betri tíma.

Ég tel að fleiri fög geti notað þetta form því nemendum hugnast  flest keppnisform þar sem flestir geta lagt eitthvað að mörkum. Aftur á móti er talsverð vinna að gera spurningar sem falla vel að þessu formi. Hvort þetta verði fastur liður hjá mér í kennslunni læt ég ósagt en þetta getur nýst afar vel til upprifjunar í öllum fögum.