Þessi aðferð hvetur nemendur til að íhuga hugmyndir sínar um viðfangsefni og útskýra þær fyrir öðrum og að þeir geri sér grein fyrir hvaða forhugmyndir þeir hafi um viðfangsefnið áður en kennarinn fjallar um það.

Fyrst eru nemendur kynntar fyrir ákveðnum aðstæðum, hugmynd, eða sýnd ljósmynd. Nemendur eiga að segja frá hvað þeir haldi að gerist þegar einhver ákveðin breyting er gerð (spá). Síðan er breytingin gerð og nemendur eiga þá að skrifa niður það sem þeir sáu gerast (sjá). Að lokum eiga þeir að skrá niður og útskýra hvers vegna þeir halda að þetta hafi gerst (skrá).

Dæmi um þessa aðferð gæti verið að kennari lesi byrjun af sögu og síðan eiga nemendur að spá í hvað gerist næst í sögunni, þeir hlusta svo á afganginn af sögunni og skrá niður það sem gerðist og að lokum að skrá þeir niður hvers vegna þetta gerðist svona en t.d. ekki eins og þeir voru búnir að spá um. (Hægt að nota sögu sem hefur óvæntan endi en ekki góðan endi eins og flestir gera ráð fyrir).

Annað dæmi er tilraun í líffræði eða eðlisfræði. Þá skoða nemendur efnið og áhöldin sem notuð eru og kennarinn útskýrir hvað á að gera (t.d. blanda saman tveimur efnum). Nemendur skrifa þá niður hvað þeir halda að gerist (skrá), horfa svo á tilraunina (sjá) og að lokum lýsa þeir því sem gerðist og hvers vegna þeir halda að það hafi gerst (skrá).

Á meðan að þessu ferli stendur verða ýmsar umræður meðal nemenda. Sumir nemendur eru tregir til að skrá niður það sem þeir halda að gerist því að þeir eru hræddir við að skrifa niður eitthvað í verkefnabókina sína sem er vitlaust. Til að koma í veg fyrir þá hræðslu er hægt að hafa sér bók (eins konar rissbók) sem er eingöngu notuð til að skrá svona tilgátur eða spádóma. 

Kennarinn þarf að varast að segja að eitthvað svar sé ,,rétt svar” eða ,,rangt svar”. Allir þurfa að þora að segja frá því sem þeir halda að gerist þó svo að það sé ekki það sem gerist í raun. Hvetja þarf nemendur til að segja sína skoðun