Nú í haust kom ég úr grunnskólakennslu yfir í framhaldsskólakennslu.  Sumt fannst mér öðruvísi og sumt ekki.  Einn af þeim bekkjum sem ég fékk reyndist mér sérstaklega erfiður.  Vinnufriður var ekki nægur og nokkuð um útúrsnúning nemenda að ræða þegar þeim var bent á sumt sem miður fór.  Eitthvað var um stress hjá kennaranum líka sem var að læra að fóta sig á nýjum stað.  Má alveg segja að ég hafi æst mig heldur mikið við þau.  Þannig fór að lokum að í einum tímanum var nemanda vísað út og annar nemandi ákvað að fara sjálfur út.  Ég var andlega búinn eftir tímann.

Er heim kom settist ég og hugsaði með mér að þessi aðstaða væri komin í algjöran hnút sem yrði að höggva á og helst sem fyrst.  Ég útbjó því matsblað með nokkuð opnum spurningum þar sem ég bað nemendur mína um upplýsingar um hvað ég væri að gera vitlaust og hvað rétt og hvernig ég gæti bætt mig.  Að sama skapi voru eins spurningar um þau sjálf.  Þannig fengu þau ákveðið skotleyfi á mig en voru jafnframt beðin um að líta í eigin barm.  Þetta var síðan lagt fyrir þau.

Niðurstöðurnar voru vægast sagt uppbyggilegar.  Það sem var að og það sem var gott kom skýrt fram.  Eins voru nemendur alveg tilbúnir til að axla ábyrgð á sínum þætti.

Út frá þessu hóf ég að endurskoða framkomu mína gagnvart þessum hóp.  Ég fór að nálgast þau af meiri varfærni og þau tóku sig til líka og hjálpuðu til við að halda aga á bekknum.

Með öðrum orðum, þá varð mikil framför á samskiptum kennara og bekkjar.