Hún hafði lengi vafist fyrir mér púslaðferðin en nú vildi ég láta á hana reyna í kennslustund með þriðja bekk

Nemendur höfðu verið að lesa þrjár þjóðsögur og unnið úr þeim verkefni, þ.e.a.s. sumir þeirra og aðrir ekki eins og gengur. Ég byrjaði á því að segja nemendum hvað stæði til og útskýra kennsluaðferðina. Þeir réðu því sjálfir hvernig þeir skiptu sér upp í fjóra hópa, svokallaða heimahópa. Nemendur voru þrettán talsins og skiptust þannig að í þremur hópum voru þrír nemendur en í fjórða hópnum voru fjórir. Í þessum heimahópum áttu þau að ræða saman um það sem áðurnefnt verkefni útheimti. Þar fór þá fram eins konar jafningjafræðsla þar sem að þeir nemendur sem höfðu unnið verkefnið gátu upplýst hina ólesnu. Þennan hátt hafði ég á um 10-15 mínútur. Þá númeraði ég nemendur frá einum og upp í þrjá og þeir mynduðu nýja hópa, svonefnda sérfræðingahópa.

 Ég dreifði til þeirra greinum um sitthvað sem tengdist þjóðsögum (umfjöllun um drauga, álfa og tröll), og var hver hópur sér um efni en allir nemendur fengu eintak af viðkomandi grein. Það tók nemendur u.þ.b. 10 mínútur að lesa greinina (2 bls.) og síðan áttu þeir að heimfæra efni greinar upp á þjóðsögurnar. Að þessu loknu sneru sérfræðingarnir aftur í heimahópana til þess að deila fróðleiknum með félögunum. Ég gekk á milli og heyrði aðeins í hverjum hópi. 

Nemendur virtust hafa gaman af þessu og það myndaðist heilmikil umræða, einkum um drauga sem margir kunnu sögur af.