Mér er það minnistætt þegar ég kenndi stærðfræði fyrir nokkrum árum. Þá starfaði ég í áfangaskóla og var að kenna svokölluðum vorhóp, stærðfræði 102. Stærðfræði 102 er hægferðaráfangi, fyrsti stærðfræðiáfanginn í skólanum. Vorhópur samanstendur að mestu leiti af nemendum sem féllu í áfanganum um haustið. Þrátt fyrir að getan hafi ekki verið mikil í hópnum, þá var samt ótrúlega mikil breidd innan hans. Breytileiki innan hópsins var bæði getulegur en þó sérstaklega tengdur viðhorfi. Þarna voru nemendur sem höfðu „tíu ára reynslu af ömurlegri frammistöðu í stærðfræði“. Það voru rúmlega tuttugu nemendur í áfanganum og kynjahlutfallið nokkuð jafnt. Þrjár vinkonur voru í hópnum, sem truflaði mig smávegis í upphafi. Annars þekktust nemendur vel innbirðis. Höfðu umgengist meira og minna frá leikskólaaldri. Það var því ekki mikil spenna innan hópsins. Ég hafði áhyggjur af að nemendur væru búnir að flokka sig sjálfa í einhverskonar frammistöðu- eða geturöð, sem erfitt væri að brjóta upp. Þessar áhyggjur mínar voru óþarfar.

Kennslustofan sem okkur var úthlutað er að miklu leiti ástæðan fyrir þeirri tilraun sem ég gerði. Stofan var breið og stutt. Nemendur sátu venju samkvæmt á móti kennaranum. Á hægri hönd kennarans voru gluggar og inngangur í stofuna á vinstri hönd. Það voru þrjár sætaraðir og borðunum raðað þannig að þrjár samfelldar sætaraðir voru frá glugga. Ekkert bil var á milli borða í sömu röð. Þrengslin gerðu það að verkum að erfitt var að nálgast nemendur sem sátu í öftustu sætaröðinni. Að öðru leiti var kennsluaðstaðan mjög góð. Stór tafla, þægileg húsgögn og bjart og vistlegt kennslurými.

Ég samdi við nemendur um að við myndum nota aðferð sem má kalla einn, tveir, fjórir, við dæmareikningana. Einnig ætluðum við að halda okkur við aðferðina á meðan hún skilaði árangri og við værum sátt við hana. Um leið og aðferðin yrði íþyngjandi eða leiðinleg þá myndum við breyta til.

Aðferðin gekk út á það að fyrst reyndi nemandinn sjálfur við dæmið í smá stund, síðan bæri hann sig saman við sessunaut sinn. Þegar þeir væru sáttir áttu þeir að bera sig saman við aðra tvo. Þetta fyrirkomulag notuðum við alla vorönnina. Þau urðu sem sagt ekki leið á þessu.

Árangurinn var vonum framar. Flestir kláruðu stærðfæði 102 þetta vorið. Ég veit ekki hvernig hverjum og einum vegnaði eftir þetta. Aðalatriðið hlýtur að vera það að kennslan flaut vel og það var almenn sátt í hópnum. Þegar slík skilyrði skapast þá er frekar en ekki von á góðu.